Visserslatijn

Afbeelding

Nog nooit heb ik een foto geplaatst van 1 van mijn vangsten maar eens moet dan toch de eerste keer zijn.

Na ongeveer 2,5 maand ‘visstilte’, pijn in mijn pols en vingers, en vele bezoeken aan de fysio toch enthousiast weer aan de waterkant gaan staan. De slinger van mijn molen was nog moeilijk te bedienen, maar dat had ik er voor over. Na 2 inworpen was het raak, dat was mooi! Wat ik mij tijdens het drillen echter bedacht was hoe ik dit exemplaar moest landen en onthaken met maar 1 goede hand.  Na wat kunst en vliegwerk met overnemen van hand naar hand had ik hem toch met moeite geland.

Grrr..de hele shad was ook nog eens in de strot van het beest verdwenen, nouja met de goede hand achter de kieuw en met de zere hand onthaken dan maar. Ik had natuurlijk kunnen weten dat hij sneller was dan ik maar op dat moment dacht ik daar natuurlijk niet aan met als gevolg een paar flinke tandafdrukken in mijn toch al zere vingers. De foto is niet echt geweldig, maar je ziet  nog wel dat hij letterlijk van de lol in een deuk lag omdat hij mij te grazen had genomen….

Snap !

Wat is er de afgelopen 3 maanden gebeurd? Ik ben van mijn fiets geflikkerd, jawel, zomaar, terwijl ik wilde wegrijden gleed ik van de trapper, ik had wel een doos in mijn hand, zo zie je maar, met 1 hand aan het stuur is gewoon niet handig….. (maar dat wist ik eigenlijk al) Ik werd gelanceerd over het stuur van mijn fiets en probeerde met mijn hand vooruit mijn hoofd van een stoeprand weg te houden, dat is gelukt, alleen hoorde ik een rare snap(!) in mijn pols en was ik direct lekker misselijk. Ik zal jullie de foto van mijn pols onthouden, de ellepijp stak er nog net niet uit. Direct naar het ziekenhuis en in het gips. Helaas wilde het niet goed helen en lag ik na een controle in de gipskamer 2 dagen later in de OK. Chirurg ging daar met schroeven en een metalen plaat van de Gamma aan de slag en ben ik nu een gewillig slachtoffer van elke metaaldetector. Nu, 3 maanden en 50 pijnstillers verder, ben ik een ritssluiting rijker, protesteren nog steeds mijn vingers bij het ballen van een vuist, buigt mijn pols nog lang niet zoals het hoort en kan ik nog weinig kracht zetten. Hulde aan mijn lief die mij letterlijk enkele weken moest aan-en uitkleden, het vlees moest snijden, allerhande verpakkingen moest open maken enz… (ongelooflijk wat je allemaal niet of half kan met 1 arm) Je hebt verder niet zoveel aan dit verhaal maar dan zijn jullie maar weer bijgepraat….